1 Nisan 2014 Salı

GÜL KOKULU MUTFAKLAR 1 YAŞINDA



UPUZUN BİR TEŞEKKÜR YAZISI :)))


Bu satırları yazarken çok heyecanlıyım. Gül Kokulu Mutfaklar ile size merhaba diyeli tam tamına 1 yıl oldu. Oysa dün gibi. Zaman ne çabuk geçiyor. Hala ilk gün ki heyecanım, hala kalbim yerinden çıkacakmış gibi. Bu duyguları yaşatan RABBİME binlerce şükürler olsun.

Ne zaman 1 yaşına geldi, nasıl bu kadar hızlı geçti zaman anlam veremiyorum. Bu bir yıl zarfının 7 ayı Amerika'da geçti. Zaten tüm hikayeyi başlatan Amerika yolculuğu oldu. Amerikada iş güç yok evde oturup duracağım, hobi amaçlı çok sevdiğim tariflerimi güzel bir ortamda paylaşayım istedim. tamamen hobi amaçlı, hiç bir şey bilmeden blog dünyasına dair çıktım yola. Aslında tahmin ettiğim gibi gelişmedi süreç. Amerikada rahat rahat her şeyi yapıp paylaşırım sanıyordum. Ama öyle olmadı. Bir iki tabak iki küçük tencerem olunca mutfağımda ne yazıkki zamanla eksiklerimi tamamlayıp yeni tarifler paylaşmak hiç de kolay olmadı. Zamanla elimden geldiğince eksiklerimi tamamladım ama sunum için istediğim şıklığı hala yakalayabilmiş değilim. İnşallah Türkiye'ye dönünce bu eksikliğimi de tamamlayacağım.

Nasıl başladım, nasıl böyle bir olaya giriştim, nasıl bu kadar cesur oldum bilemiyorum. Bu gün blog açalım sana deseler aynı cesareti gösteremezdim sanırım. Hem çok zor, hem çok zevkli. Çok ciddi mesai isteyen, sürekli araştırma içinde olmanız gereken, sürekli yeni tarifler yapıp, sürekli kilo almanıza sebep olan bir iş :) Ama gelin görün ki tüm bunları, sizden gelen o güzel dönütlerle unutuyorum. İkinci teşekkürüm elbette ki beni bıkmadan usanmadan takip eden, her yaptığınız tarif sonrası bana teşekkür dolu mail yazan, fotoğraf gönderen siz değerli takipçilerime. Artık gönül rahatlığıyla kocaman bir aile olduk diyebiliyorum, ne mutlu bana .
Elbetteki canım eşim, yol arkadaşım, olmadan bu işi başaramazdım. Hiç bilmediği blog dünyasının içine benim için girdi, sayfa düzeninden tutun da fotoğraf çekimlerine kadar her şeyi tek tek kendisi yaptı. Fotoğraflarda kullandığım fonlara kadar hepsinde karar vermem açısından hep karar merciinde yer aldı. Artık profesyonel fotoğrafçı oldu sayılır. Hatta fotoğraf çekimi işini yakında blog açıp
meraklılarıyla paylaşırsa hiç şaşırmayacağım :)) Biliyorum ki bunların hepsi bana olan sevgisinden.
Canım eşim, yol arkadaşım, sen olmasan olmazdı. Bu blog senin eserin. Benden çok emeğin var.Çok ama çok teşekkür ederim ömrümün en kıymetlisi.

Benim mutfağa olan ilgim başladığında ''istediğin her şeyi yapabilirsin, korkma; kötü olsa da biz yeriz'' diyerek beni hep teşvik eden; sofra kurmayı öğreten, o titiz halini bana bulaştıran, bana mutfağı sevdiren, bildiklerini eksiksiz aktaran, evliliğimin ilk yıllarında her on dakikada bir iş yerini aramama tarif sormama rağmen asla ama asla kızmayan, bıkmadan usanmadan hergün blogumu defalarca tıklayıp , her daim desteğini gösteren canım anneme; her yaptığım lezzeti büyük bir iştahla yeyip, ''çok güzel olmuş'' diyen nerede bir tarif kitabı ya da kitapçığı görse alan, hangi gazete tarif veriyorsa benim için bu tarifleri biriktiren, tüm yazdıklarımı okuyan, blogumun bir numaralı takipçisi olan  canım babama, ''Abla'' dediği anda kalbimi durduracak sevgisi olan, blogdaki tariflerimi uygulayan, dobra olan ve benim izimden yürüyen canımın canı Kardeşime kocaman ama kocaman teşekkür ederim.

Hiç bir zaman beni gelinleri gibi görmeyip, kızları gibi gören ve bunu bana hissettettiren, ''senin her şeyin güzel olur'' diyen ve kendisinden yemek konusunda çok şey öğrendiğim, ''sana  her şeyi öğreteceğim, sen de ileride çocuklarının her istediğini yapacaksın'' diyerek bildiklerini anlatan kayınvalideme; yaptığım her şeyi istisnasız beğenen, kurduğum masalardan yaptığım yemeklere kadar tüm ince noktaları gören ve bunu görmekle kalmayıp, dile getiren kayınpederime teşekkür ederim.

O kadar çok şey öğrendim ki onlardan. Hangi biri için nasıl teşekkür edeceğimi bilemiyorum. Yöresel yemekler, şık sunumlar,... Susam Ablam, Süheyla Ablam ve Zeynep Yengem çok ama çok teşekkür ederim; o engin bilgilerinizi benimle paylaştığınız için.


Canım Özim, Özlemim; O bu yolda hep benimleydi. Bloguma ilk tarifi yüklerken telefonun ucunda, bilgisayar başında heyacandan titreyen sesiyle yanımda oldu. Masalar kurdu Gül Kokulu Mutfaklar'da yayınlanması için, tarifler topladı, eksikliklerimi belirledi, her koyduğum tarifi üşenmeyip yaptı ve daha da önemlisi yorumlarını dile getirdi. Blog tanıtımımı yaptı. Yüzlerce kişi onun sayesinde tanıdı beni. Bıkmadan usanmadan beni dinledi, çareler üretti ;) Kocası var birde, Volkan. Benim için üşenmeyip mutfağa girdi, güveç pişirdi ;) Gül Kokulu Mutfaklar'a logo hazırladı. Hiç bilmediği logo dünyasına girip, saatlerce bilgisayar başında oturdu,üstüne üstlük Diyarbakır'dan Amerika'ya kadar hazırladığı logoyla kahkaha fırtınası estirdi. Tüm dalga geçmelerimize  rağmen bize küsmeyip,desteğine devam etti :)) tarifleri dobra dobra eleştirdi, destek verdi. Pes etmek üzere olduğum anlar da oldu bu bir yıl içinde :(  ama hemen mesajlar attılar, telefonla aradılar, beni silkeleyip kendime getirdi bu kardeşten öte iki güzel insan. Sizsiz bu işi başaramazdım. Çok teşekkür ederim, benim yanımda olduğunuz için. 

Dilek, Sevgi ve Nilüfer Ablalarım var benim. Masa fotoğraflarını, hoşuna giden tarifleri gönderen, bunu böyle yap, şunu şöyle yap diyen Daltonlar; bulduğu, denediği tarifleri en ince ayrıntısına kadar veren ablalarım onlar benim. Üçü de birbirinden farklı ilgi alanlarına sahip aslında ama ben hepsinden ayrı ayrı bilgileri alarak kendimde birleştirip, sizlerle paylaşma şansı elde ettim. Desteğinizi küçük kardeşinizden esirgemediğiniz için çok teşekkür ederim.

Amerika'ya ilk geldiğimde sudan çıkmış balığa dönmüştüm. O dönemde evini, mutfağını sonuna kadar açan, onca işinin arasında neyi nerede bulacağımı yerlerine götürerek gösteren, ''ne istiyorsan yapabilirsin'' diyen dünya iyisi Ümit Ablam'a yürekten teşekkür ederim.


VEEEEEEEE Beyti :)) Amerika'da blogumun bannerini yapıp bizi mutlu eden arkadaşımız. Desteğin, emeğin için çok teşekkür ederim.

Uzun lafın kısası bu bir ekip işi :) hep birlikte büyüdük, büyüdük kocaman ama kocaman bir aile olduk. Ve ben şunu bir kez daha gördüm ki HAYAT PAYLAŞINCA GÜZEL ;) PAYLAŞILAN GÜZELLİKLER YAYILDIKÇA ANLAMLI. Gül Kokulu Mutfaklarda daha nice güzel tarifler, anlar, anılar paylaşmak dileyiğiyle... 
                                                                                                                                                           GüL






Hiç yorum yok:

Yorum Gönder